حال خوب سالمندان در مراکز نگهداری

بسم اهلل الرحمن الرحیم
حال خوب سالمندان در مراکز نگهداری
سالم؛
بی مقدمه شروع میکنم؛
شاید خیلی از مواقع، از مقابل درب یک مرکز نگهداری سالمندان گذر کرده باشید و به خود بگوئید ! بیچاره ها !
چقدر بچه های بی انصاف و بی رحم و بی مالحظه ای دارند.
هیچ احترامی برای پدر و مادر و یا … قائل نیستند!
ولی بعنوان مدیری که حدود بیست سال در این مراکز وقت و زندگیشو صرف کرده و از نزدیک با مسائل مربوط مواجه بوده ،
به شما عزیزان خواهم گفت؛
صبر کنید ، کمی جلو بیایید ، نترسید ، وارد شوید و با دقت نگاه کنید .
پیش داوری و قضاوت نکنید ، اجازه دهید توضیحی دهم تا شاید آرام شوید!
ما در کشوری که در حال پیر شدن مردمانش است زندگی می کنیم ، خانواده ها یک و یا دو و بندرت سه فرزند دارند.
میانگین طول عمر متوسط در کشور حدود 76 سال می باشد.
سالمندان ما حمایت و خدمات اجتماعی ، خیلی کم دریافت می کنند.
دولت با مشکالت عدیده در این رابطه روبرو است و مطمئنا بعلت عدم برنامه ریزی صحیح ، فراوانی این مشکالت را در سالهای
آتی ، در جامعه بیشتر تجربه خواهیم کرد.
حال برمی گردیم به بحث اصلی:
حال خوب سالمندان در مراکز سالمندی و اینکه چه راهکاری می توان ارائه داد.
تقریبا 90 %سالمندان مستقر در این مراکز، از معلولیت و بیماریهای زمینه ای متعددی در رنج هستند، از جمله ؛ عدم کنترل
اداره مدفوع ، عدم توانایی در راه رفتن ، شنیدن ، بینایی و زخم های بستر و آلزایمر و اختالالت شخصیتی و ….
لطفا کاله خودتان را قاضی کنید.
با توجه به شرایط زندگی مخصوصا در شهر های بزرگ با خانه هایی به مساحت 40،50،60 متری و مشغله کاری افراد ، چه زن
و چه مرد و اکثرا دو شغله ، چگونه و تحت چه شرایطی می توان درخواست خدمت رسانی به عزیزان سالمندشان را در منزل از
آنها خواست؟

در صورت نگهداری این عزیزان با چه مشکالت روحی و روانی و مالی مواجه خواهند بود و اگر فرزندی نیز در این بیبن باشد
،چه لطمات روحی و روانی به او وارد خواهد شد؟
تقاضا دارم با توجه به شرایط اجتماعی و فرهنگی زمان حال قضاوت کنید؛
آیا ما در جوامع کنونی به مراکزی برای نگهداری از سالمندان به طور جد نیازمند نیستیم؟
هستیم ، اما چگونگی این مراکز می تواند مورد بحث باشد.
در کشور ما سازمان بهزیستی متولی این مراکز می باشد و مجوز تاسیس ، جهت افراد ، توسط این سازمان صادر می گردد.
با توجه به دستورالعمل ها و پروتکل های صادره از طرف این سازمان ، به طور قطع این مراکز می توانند مراکزی امن برای پدر
و مادرها و خانواده ها باشند؛ زیرا طبق این دستورالعمل ها ارائه خدمات بهداشتی و توانبخشی و نگهداری و مراقبتی ، همراه با
کارشناسان مربوط و متخصصان مورد نیاز در این مراکز اجباری است و در صورت نظارت و رهبری صحیح از طریق این سازمان
محترم ، مراکز توانسته و می توانند بار سنگینی از دوش خانواده و دولت بردارند.
مسئله اساسی در رابطه با این مهم می تواند ،دوری سالمند از خانه و خانواده و احساس تنهایی و عدم امنیت و کمبود عاطفی
باشد که بایستی مورد توجه قرار گرفته و ملزومات تقلیل این احساسات مهیا گردد.
اینجانب در اینجا در حد توان علمی و تجربی خود توصیه هایی برای تمامی دست اندرکاران و مدیران مراکز و پرسنل محترم ،
ارائه خواهم داد و امیدوارم مورد توجه قرار گرفته و ما را به هدف تعریف شده حال خوب سالمند در مراکز برساند.
با تمامی انسان ها دو نوع احساس بنیادی از لحظه تولد تا مرگ همراه است.
*احساس ترس و احساس عشق*
با احساس عشق و باور آن در زندگی ، احساس ترس کمرنگ و ناپدید شده و احساس امنیت که بعد از نیازهای فیزیولوژیکی و
بقا ، قویترین حس نیاز برای هر موجود و هر انسانی شکل می گیرد.
و من و تو ، ای گرامی ، که دست اندر کار هستیم ،با یاری خداوند بایستی واالترین توان خود را برای ایجاد این حس در این
عزیزان به کار بندیم.
باشد که لبی را خندان ، قلبی را آرام و روانی را به آرامش رسانیم.
یک: ایجاد روحیه ایمان و باور به عشق ، مهربانی و بخشش و بخشاینده بودن خداوند و زندگی پس از مرگ در سالمندان و
پرسنل.
دو: آموزش لبخند به پرسنل: لبخند زدن در هنگام خدمت به عزیزان را آموزش داده و آموختن این اصل که جوابگو بودن به
درخواستسالمندان ، با لبخند به آنها احساس امنیت داده و حال آنها را خوب خواهد کرد.
سه: نوازش؛ انسان ها قبل از اینکه دوست بدارند ، دوست دارند که دوست داشته شوند.

با در آغوش گرفتن و نوازش کردن و با محبت و گرمی صحبت کردن و سخنان مهر آمیز گفتن ، نشان دهیم که دوستشان
داریم تا دوستمان بدارند و حس تنها بودن و تنهایی آزارشان ندهد.
چهار: نگاه کردن: نگاه کردن گویای انرژی مثبت یا منفی درونی ماست.
زمانی که محبت آمیز نگاه می کنیم ، انرژی مثبت درون ما توسط این عزیزان حس خواهد شد و آرام گرفته و آن احساس
امنیتی که به آن ،حتی بیشتر از آب و غذا نیازمند هستند را خواهند داشت.
باید بیاموزیم و اموزش دهیم حس های خوب زندگی کردن و مهرورزی را داشته باشیم و منتقل کنیم.
*حس خوب بودن را…*
*به امید آن روز*